Nejdet Niflioğlu · 01.05.2026
Değerli okurlarım, geride bıraktığımız Nisan ayı içerisinde hareketli günler yaşadık. Yıllar sonra ilk kez Türkiye’mizin U14 futbol milli kadrosu için Almanya’da yaşayan genç yeteneklerimiz Rosenheim şehrinde gözlemlendi. Stuttgart Ticaret Odası’nda Türk Ticaret Günü düzenlendi. Düsseldorf’ta 9’uncu Türk-Alman Ekonomi Günü gerçekleşti. Bu önemli etkinliklere kısmen koordinatör olarak, kısmen de misafir olarak katıldım. Her birinde yüzlerce şahsi görüşmem oldu. Eski dostlukları pekiştirdim, yeni dostluklar kurdum. Fikir danışanlarla tecrübelerimi paylaştım, yeni vizyonlar aktaranlarla kendi ufkumu genişlettim.
Yoğunluğum yatıştığında, yaptığım görüşmeleri aklımdan geçirirken 1970’lerde Philip Zimbardo isimli bir psikoloğun yaptığı “Yara İzi Deneyi” aklıma geldi. Bu deney gerçekten çarpıcı. Sizlerle paylaşmak isterim: Katılımcılara yüzlerinde bir yara izi olduğu söylendi – ama aslında deneye katılan kimsede yara izi yoktu. Sonuç? İnsanlar, onlara daha farklı, daha soğuk, daha önyargılı davranıldığına inanmaya başladı. Sanki kendilerine görünmez bir etiket takılmış gibi hissettiler.
Avrupa’daki Türkler için de durum benzer. Görünüşleri – sakal, başörtüsü, ten rengi – çoğu zaman kendilerince bir “yara izi” gibi algılanıyor. İş başvurularından sosyal ilişkilere, günlük hayatta karşılaştıkları önyargılar ve ayrımcılık, bu görünmez yara izinin etkileri olarak görülüyor. “Köşedeki Türk esnaf” gibi stereotipler, başörtüsü tartışmaları… Toplumun geri kalanı onlara farklı gözle bakıyor algısı oluşuyor. Ama işin ilginç kısmı: Bu önyargılar çoğu zaman gerçek değil, algıdan ibaret. Tıpkı Zimbardo’nun deneyindeki gibi – insanlar, başkalarının onları nasıl gördüğünü düşündükleri için öyle davranıldığını hissediyorlar.
Aynı şekilde, Rober Cleck’in “Minimal Grup Paradigması” deneyi de gösteriyor ki önyargıların oluşması için çok az bir tetikleyici bile yeterli. Rober Cleck, katılımcıları rastgele iki gruba ayırdı ve gruplar arasında bir rekabet yarattı. Örneğin onları birer spor takımı veya kulüp taraftarı olarak kümeledi. Sonuç? Gruplar kendi içlerinde daha fazla kaynaştı ve diğer gruba karşı daha rekabetçi ve önyargılı hâle geldi. Yani, önyargıların kökleri sanıldığından daha derin.
Bu durum, Avrupa’daki Türk topluluğu için de geçerli. Görünüşleri, dilleri, kültürleri… Bütün bunlar, onları “öteki” olarak gören bir toplumda bir tür görünmez yara izi gibi algılanıyor. Peki, çözüm ne?
Çözüm; farkındalık, eğitim ve bireyselleştirmektir. Belki o zaman görünmez yara izleri silinmeye başlar. Ticari ve sosyal ilişkilerde karşılıklılık esastır. Şirketler, Türk iş ortaklıklarında kültürel farklılıklara duyarlı olmakla birlikte, karşılıklı güveni ön plana çıkararak iş ilişkilerini güçlendirebilir. Aynı şekilde sosyal hayatta da karşılıklı saygı ve anlayış, görünmez yara izlerini silmeye yardımcı olabilir. Ortak projeler, kültürel etkinlikler ve eğitim programları, farklı topluluklar arasında köprüler kurabilir. Bu sayede herkesin birbiriyle eşit ve saygılı bir şekilde iletişim kurduğu bir toplum hedeflenebilir.
19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı kutlamalarıyla bu hedefe bir adım daha yaklaşmayı umut ediyor, bayramınızı candan kutluyorum.