Şiddetli geçimsizlik yaşayan bir çift, Aile Mahkemesi'nde karşılıklı boşanma davası açtı. Mahkeme, davacı-karşı davalı erkeği, davalı-karşı davacı eşine, henüz hayatta olan babasından kalacak miras mallarına ilişkin psikolojik baskı yaptığı ve bu baskıyı davalı kadının aile üyelerinin yanında yaparak onu rencide ettiği gerekçesiyle ağır kusurlu buldu.
Erkeğin kayınpederine de sürekli 'orayı mı, burayı mı bırakacaksın' şeklinde baskı yaptığı hatırlatıldı. Miras sebebiyle hem eşini hem de eşinin babasını bunalttığı ve bu baskının son zamanlarda arttığı, ayrı yaşadıkları dönemde de eşi ve çocuklarıyla ilgilenmediği ve çocuklarını görmek için hiç gelmediği dile getirildi.
Kadının ailesi ile ilgili olarak erkeğin 'Senin annenden, ailenden yeter artık, bana çok karşı çıkıyorsun, kendini çok müdafaa ediyorsun' şeklinde cümleler sarf ettiği, bu sözleri alt komşularının duyabileceği kadar yüksek sesle bağırarak söylediği ve dolayısıyla eşini küçük düşürdüğü anlaşıldı.
Davalı eşine ve çocuklara konuşurken sık sık 'lan' şeklinde hitap ederek argo konuştuğu, aşağılayıcı küçük düşürücü sözler söylediği, kaba davrandığı, eşine ailesinin yanında 'şerefsiz' diyerek hakaret ettiği ve agresif davranışlar sergilediği tespit edildi.
Erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesiyle kadının açılan davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın için yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminata, erkeğin karşı boşanma davasının reddine karar verildi.
Kararın erkek avukatı tarafından istinaf edilmesi üzerine devreye giren Bölge Adliye Mahkemesi (BAM), kadın ve ailesine yüksek sesle söylediği sözlerin küçük düşürücü olmadığı gerekçesiyle kusur yönünden kararı yasaya aykırı buldu.
BAM, erkeğin davalı eşine ve çocuklara konuşurken sık sık 'lan' şeklinde hitap ederek argo konuştuğu, aşağılayıcı küçük düşürücü sözler söylediği, kaba davrandığı, davalı eşine ailesinin yanında 'şerefsiz' diyerek hakaret ettiği ve agresif davranışlar sergilediği şeklinde yüklenen kusurların yerinde olmadığı vurgusunu yaptı.
Tespit edilen erkeğin kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinin bulunmaması nedeniyle kadının manevî tazminat talebinin reddine karar verildi.
Karar taraf vekillerince temyiz edilince dava dosyası Yargıtay 2. Hukuk Dairesi gündemine geldi.
Yargıtay, davalı-karşı davacı kadının 'erkeğin sürekli hakaret ettiği' iddiasının dinlenen tanık beyanları ile de ispatlandığına dikkat çekti ve bu eylemin erkeğe kusur olarak yüklenmesi gerektiği vurgulandı; hakaret eyleminin kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği hatırlatıldı.
Aile Mahkemesi'nce kabul edilen ve gerçekleşen erkeğin 'kadına babasından kalacak miras mallarına ilişkin psikolojik baskı yaptığı, bu baskıyı davalı kadının aile üyelerinin yanında da yaparak onu rencide ettiği' yönündeki kararın hukuka uygun olduğu dile getirildi.
Davalının babasına da devamlı bu konuda baskı yaparak 'orayı mı yoksa burayı mı bana bırakacaksın?' diye sorduğu, bu hususta hem eşini hem de eşinin babasını bunalttığı ve bu baskının son zamanlarda daha da arttığı belirtildi.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, bu davranışların da kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olduğu anlaşıldığını belirterek, Bölge Adliye Mahkemesi'nce kadın yararına uygun miktarda manevî tazminata karar verilmesi gerekirken, hatalı kusur değerlendirmesi ve hatalı gerekçe ile kadının manevî tazminat talebinin reddine karar verilmesini doğru bulmadı.
Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi ve manevî tazminat yönünden kadın yararına bozulmasına hükmedildi.