10 Kasım'da anılan Büyük Atatürk'ü anarken Sevgi Turanlı, Öğretmen Aysel Akkoç, Suzan Aliyeva, Dr. Fatma Tombul, Şair Erkan Saltan, TV Programcısı Tevfik Kızgınkaya, Gazeteci Baki Karakol, Prof. Kerem Karabulut, Prof. İsa Eşme, Doç. Dr. Göksel Basmacı ve Diş Hekimi Hüseyin Şirin gibi okur dostlarına teşekkür ediliyor.
Büyük Atatürk denildiğinde düzen, disiplin, hiyerarşi, emir-komuta, sevk ve idare, siyasi ve diplomatik strateji akla geliyor; 88 yıldır dipdiri yaşayan ölümsüz bir deha akla geliyor.
Cumhuriyet kuşağı, evdeki fotoğraflarla dertleşerek, "Yediğimiz her lokmada, içtiğimiz her suda senin aç ve susuz kaldığın günlerin yükü var. Hakkını helal et Atam!" diyor.
Atatürk'ün görkemli anıtları, büstleri, sokak ve caddelerdeki adı, müzelerdeki köşesi Japonya'dan Yeni Zelanda'ya, Avustralya'dan Havana'ya, Belçika'dan Meksiko'ya, Hollanda'dan Çekya'ya, Roma'dan Londra'ya kadar sınırları ve çağları aşarak akla geliyor.
"Mal ve mülk bana ağırlık veriyor, bunları milletime vermek beni ferahlatıyor!" diyerek mal varlığını Türk Tarih Kurumuna, Türk Dil Kurumuna, Türkiye İş Bankasına ve CHP'ye bağışlayan, parada pulda gözü olmayan bir lider olarak anılıyor.
Her 10 Kasım sabahı sirenler çalarken, araçların, trafikteki sürücülerin, tarlada, sokaklarda, meydanlarda, caddelerde, inşaatta, yaylada, dağda, bayırda, kentte, köyde, denizin ortasında hayatın durması ve yurttaşların gözyaşlarını silmesi göz önünde oluyor.
Kars'ta iki öğrencili okulun Atatürk büstünün önündeki saygı duruşu, büstü şemsiye ile koruyan çocuk, çevreye bakıp etkilenen sokak köpeğinin hüzünle bakışı, Konya'da çilek hasadı yapan kadınların yemenileriyle gözlerini silişi, Erzurum'da bir kafede masanın üstüne Türk kahvesi ve Atatürk resmi koyarak "Sonsuza kadar rezerve!" yazısı, Adıyaman'da sanayide arabayı tamir eden ustanın tornavidayla ayağa kalkışı, İstanbul'da seyir halindeki otobüs şoförünün aracı durdurarak yolculardan "Ayağa kalkıp saygı duruşunda bulunalım." ricası ve İzmir Körfezi'nde duran gemi akla geliyor.
57 yıllık ömrünü Trablusgarp, Balkan Savaşları, Çanakkale, Kafkas-Suriye-Filistin cepheleri, İstiklal Harbi ve Çanakkale Savaşı gibi mücadelelerde geçen bir lider olarak anılıyor.
Vefat etmeden önce rüyasında Salih Bozok'u gören Atatürk, sabah uyandığında "Bu gece rüyamda Salih'le bir çukura düştük, Salih kurtuldu!" demesi üzerine çevresindekilerin hüzünle yere bakışı hatırlanıyor.
Aradan geçen yıllara rağmen artan özlem ve minnetle Atatürk'ü anmak, anlatmak, yazmak, paylaşmak ve doymamak söz konusu.
Okula giden çocuğun gözlerinde, durakta bekleyen emeklinin bakışlarında, işine giden kadının öz güveninde, sınıftaki öğretmenin dilinde, sahnedeki sanatçının emeğinde onun varlığı hissediliyor.
Her 10 Kasım sabahı saat 9'u 5 geçe düğümlenen boğazlar, dolup boşalan gözler ve 88 Kasım'a rağmen bitmeyen hasret hissediliyor.
Cepheden gelip Maarif Şurasını toplayıp tekrar cepheye dönüşü, sık sık dolanan mavi gözleri, dönemin ve bugünün kadınlarının beyaz atlı prensi, yakışıklı askeri, düşlerindeki masal kahramanı asla unutulmuyor.
Çocuklarla oynayan, gençlerle sohbet eden, kürek çeken, aşklarını içine gömen, şekerli kahve içen, sade vatandaşlar gibi gezen, acıktığında gece yarısı mutfağa inip menemen yapan, atıyla dertleşen, Foks adlı köpeği ölünce günlerce uyuyamayan, az uyuyan, uykuda geçen zamana acıdığını söyleyen, 48 adet üçgen, açı, dikdörtgen gibi geometri terimleri bulan, halkından kopmayan, Çalıkuşu romanını cephede başucundan ayırmayan, beyaz gömlek giyen, tavla oynayan, spor yapan, yüzen, ata binen, kürek çeken, 20'yi bulan her renk ve çeşitteki kendisine yakışan kalpaklarından isteyen arkadaşlarına önce verip sonra geri alan, şakalar yapan ve "Hiç âşık oldunuz mu?" sorusuna "Bizim de kalbimiz var, siz askeriz diye bizi kalpsiz mi sandınız?" diye yanıt veren bu destansı cumhuriyet mimarı unutulmamalı.
Hitler faşizminden kaçarak ülkeye sığınan Alman profesörlerden biri İstanbul Hukuk Fakültesi'nde ders veriyor ve 10 Kasım'daki olağanüstü hali görünce kararsız kalarak rektöre "Ne yapacağımı bilmiyorum, derse girmeli miyim?" diye soruyor.
Rektör, "Hocam sizin ülkenizde bir büyük adam öldüğünde ne yapıyorsanız, onu yapın!" diye yanıtlıyor ve Alman profesör, "Bizim ülkemizde hiç bu kadar büyük biri olmadı ki!" diyor.
Tüm bu nedenlerle anısı kutsal bir emanet gibi başucunda, sözleri ve yaptıkları yürekte ve bellekte taşınan Büyük Atatürk, her daim yüreği ısıtan bir ateş ve gözleri ışıtan bir aydınlıktır.